ما در این دنیا به این یا فاطمه گفتن خوشیم
با نگاه او گناهم را ثوابش می کُنند

دوستان دوستانش را هم آخر می خَرَد
هر که با زهراست او را انتخابش می کُنند...

خوش به حال گریه کن هایی که بین روضه ها
مادر ارباب را مادر خطابش می کُنند

گرچه او دیروز روی خاک ها افتاده ست
بال جبرئیل را فردا رکابش می کُنند

خاک عالم بر سر اهل مدینه تا ابد
فاطمه در می زند اما جوابش می کُنند

هر چه مردم کینه از حیدر به دل اندوختند
بی هوا با فاطمه یکجا حسابش می کُنند

رفته رفته، ذره ذره، قطره قطره، آب آب
زخم های کهنه اش دارند آبش می کُ






/ 0 نظر / 6 بازدید